Atom

Bedenimi teşkil eden atomları haqqında fikirleşdim. Onlardan bezileri bir zamanlar Sezarın beyninde, Nitsşenin bığında,Leninin qeleminde olmuşlar belke de. elbette ki, kanalizasiyalarda, Avstraliyada bir dinqonun dişindeki qanda da olmuşlar her halda ve bu baxışda men her yerde olmuşların cemiyem. Amma bu cem deyişkendir çünki insan açıq sistemdir. Bu gün menim konyuktivamdakı bir atom sabah bir virusla gözüme düşdükde öz köhne yerini xatırlamayacaq. Köhne qonşularına qarşı virusun mövqeyinden çıxış edecek.Onun üçün ferqi yoxdur makrosistemde olanların.O öz işini görmeye mecburdur.

Bir insan heyatı boyu yeqin ki, bütün insanlığın ne vaxtsa malik olduğu atomların çox hissesini bedeninden keçirir. Atomlar öz aralarında insanlıq tarixini müzakire etse, açılmayan sirr qalmazdı. Da Vinçinin beynindeki atomlar bir bağırsaq epitelinde söhbet etdikde onları dinlemek isterdim.

Fezanın sonsuzluğu mene hemişe atomların da bizim Qalaktikalar kimi bir sistem olduğunu düşündürür. Belke biz de hansısa nehengin hüceyresinde atom olan Qalaktikamızda yaşayırıq.

Kertenkele

Kendimiz daşlı-kesekli olduğundan her daşın altından bir kertenkele çıxardı yay aylarında. Her reng kertenkele vardı amma menim en xoşuma gelen parlaq yaşıl iri olanlardı. Hemyaşıdlarım onlara eziyyet vermeyi xoşlayırdılar.Ne qeder mane olmaq istesem de buna nail ola bilmirdim.Bezen de menim güldüyüm olurdu.Çünki quyruqlarını tapdaladıqda kertenkeleler quyruqlarının qopmasına ehemiyyet vermeyerek qaçıb gizlenirdiler.Nedense mene ele gelirdi ki, bu zaman kertenkeleler de uşaqlara gülürler.
İnsanın heyatında da kertenkele quyruqları çoxdur. Onları itirmek istemirsen amma itirdikde de en az kertenkele qeder gülmeyi bacarmaq lazımdir.En güclü olan bu silahla qarşımıza qoyulan maneelere gülerek onlardan qisas almış olacağıq.

İpekqurdu

Gözünü açdıqda qaranlıq bir yerde perdeşekilli bir balonun içindeydi.
İti uclu qollarıyla perdeni yırtıb xarice çıxdı. Qanadlarını açmaq istedi amma
yaş olduğu üçün alınmadı.Bir müddet bele keçdi.Quruduqdan sonra qanadlarını
çırpdı ve uçmağa başladı.Tut ağacının üstünden keçende tırtılları gördü.
Şövqle yarpaq yeyirdiler. Sevirdi öz cemiyyetini.Çünki insan cemiyyetinden
kenarda yaşayırdılar.Düzüne qalsa ele de şanlı mübarize tarixleri yox idi.
Tesadüfen yük maşınından kenara dağılan baramalardan çıxmış ataları bu yaşayış yerini
özlerine mekan etmiş ve tarixini bele xatırlamadıqları keçmiş azadlıqlarına
qovuşmuşdular amma bu heç de onların esaret dövründen tam yaxa qurtardıqlarının
göstericisi deyildi. Qanlarına işlemişdi kölelik ruhu.Her halda azadlıq onlara güc verirdi.
Boğulmaq üçün yük maşınlarında daşınan hemcinslerini görürdüler. Ellerinden ise

bir şey gelmirdi.

O hele tırtıl olanda kepenekler hemin yolda gözleyib maşının ön

aynasını tutmaqla qezaya sebeb olub baramaları xilas etmek istediler baş tutmadı. Çünki bu insan

adlanan mexluq ağılsız deyildi.Mexluq maraqla onlara baxdı ve güldü.Onlarsa pert

halda evlerine qayıtdılar. eslinde çox hirslenmişdiler amma reqibe hücum etmek üçün heç bir silahları yox idi. Revayete göre ecdadlarının silahı varmış sonra esaret dövründe rudimente çevrilib.
Gülen insan ise bunun bilavasite sebebkarı idi.Buna baxmayaraq o mübarize edecekdi.
Neticesi ne olursa olsun.Çünki mübarizesiz heyatın sonu baramada boğulmaqdan

başqası deyildi.

Tombul

Dağın döşünde qoyunlar otlayırdı. O da onlar kimi otları içeri ötürerken nemliyi hiss edir ve bundan xüsusi lezzet alırdı. Her seher dostlarıyla bura qeder gelir, daha sonra işe başlayırdı. İstehsal etdikleri et, yun, süd sahibleri terefinden toplanırdı. Qoyunlar arasında ona Tombul deyirdiler. Esas vezifesi et yiğmaqdı. Bunun üçün ixtisaslaşmışdı. Bir gün yeyib doyduqdan sonra qeyri-adi bir şey baş verdi. Baş veren hadiseler barede düşünmeye başladı. Evvel özünün piss hiss etdi, bele ki, üreyi bulanır kesik-kesik nefes alırdı, amma bu hal çox davam etmedi.Birden her şey tamam başqalaşmış, yaddaşı da berpa olmuşdu. Keçen ili xatırladı. İlin teqriben bu vaxtlarında onları kesirdiler. Keçen il de anasını ve diger qohumlarını kesmişdiler. Axı bu qeder vaxt nece olmuşdu ki, bütün bunları fikirleşmemişdi? Diksindi. Vezifesine göre onu da, yeqin ki, kesecekdiler. Ele bu anda fikrinde sanki ildırım çaxdı. Onun nesli etlik nesildi. Demeli indiye qeder onun neslinden olanların hamısını kesmişdiler.
Her gün seve-seve gelib otladığı otlaq artıq ona cazibedar görünmürdü, çünki otladılmasının meqsedini anlamışdı.
Tütek seslendi.İstirahet vaxtı bitmişdi. Onun üçünse her şey bitmişdi. Artıq otlar dadsızdı. İtler zalım, sahib rehmsiz görünürdü gözlerine.Her şey maraqsız herşey cansıxıcıydı. Halbuki düşüne bilmediyi vaxtlarda yaşamaq ona çox gözel görünürdü. Ve qoyun heyatında ilk ve son duasını etdi:
-Meni yene qoyunfikirli ele Tanrım!
Duası qebul olundu. On gün sonra heç ne başa düşmeden kesildi ve tarixde yegane düşünen qoyun belece mehv oldu.